همیشه برای نوشتن وقت بوده و هست.... همیشه برای عاشق شدن بهانه ای بوده و هست... این تنها مانع من بودم...

... دوست می دارم این جستار مجالی باشد برای تراوشات ذهنی ما زمانی که از سر احساس جمله ای به ذهنمان خطور می کند.

منظور شعرها یا جملاتی هست که در ذهن خودمان ساخته می شود یا شعرهایی از دیگران که به خاطرمان می آید ؟

(۴-۷-۱۳۸۸ ۱۱:۲۵ عصر)سروان رنو نوشته شده:  

منظور شعرها یا جملاتی هست که در ذهن خودمان ساخته می شود یا شعرهایی از دیگران که به خاطرمان می آید ؟

معمولا فی البداهه ها زاییده ذهن خودمان هستند. سخنان دیگر هنر مندان گرچه شیرین است. ولی گاهی خلق یک عبارت زیبا شیرین تر می نماید.

و آزادی ... این کودک بیچاره هزار پدر .... هنوز یتیم و آواره است .... چون هاچ زنبور عسل .... در جستجوی مادر ...

پ.ن: در این تاپیک با این موضوع جالب باید منتظر جمله های عجیب و البته زیبا بود.

تشکر از شهرزاد عزیز به خاطر این تاپیک خاص و زیبا...

زمانی نوشتم:

بودم آن غمزده پروانه...، تو... شمعی خاموش!

اینک آن شمع فرومرده منم، یادت هست...؟!

دیشب آسمان گریه می کرد و اشک های زیبایش بر زمین می ریخت. دیشب آسمان فریاد می کرد و صدای رعدناک اش دل شب را می شکافت. من آن گریه و این اشک ها ، آن فریاد و این صداها  را دوست دارم.

... امیدوارم با این تک مضراب زدن(بیت و نه جمله) نظم زیبای تالار را بر هم نزنم...

ز عشق گفتنم انگار... خنده ای تلخ است؛

زبان بی هنرم، جلوه ای ازین غوغاست....!

به پارسی بزرگان میهنم سوگند...؛

نوشتن از سر درد است و درد من .... زیباست...!

رد پای عبور پاییز بر دل من چه زرین و مهربان نقش می بندد و من باز عاشق می شوم. من از پاییز دلگیر نیستم. از هیچ یک از روزهای خدا غمی به دل ندارم که هر روز می توانست و می تواند فصل روییدن دوباره من باشد.

این سنت گذاشتن عکس در کنار نوشته که سروان و شهرزاد شروع  کردن بار احساسی جمله ها را دوچندان می کند. فصل پاییز را  فصل عاشقان لقب داده اند و ناخودآگاه انسان در این فصل طبع شعرش گل می کند.

چه تلخ است که ببینی نخستین گل سرخ باغت در اوج بهار پر پر شده. چه سخت است که گوشه ای از قلبت را به کسی داده باشی و به ناگاه کنج قلبت کنده شود. چه عذاب آور است که ببینی  عشق دست نیافتنی ات را در گورستان سرد خاموشی دفن می کنند. ماجرا از کی شروع شد؟!...

وجودت همه نور و روشنایی بود. پناه بر عشق می برم از این همه آفتاب...

به مژگانی که سرتاسر بلایی خانمان سوز است و

گیسویی که شب را با شکنج خویش بشکسته است...؛

بیا و آسمان را تا طلوع صبح روشن کن...

که ماه از فرط تنهایی، به موج آب...دلبسته است...

این شعر رو  الان خودم سرودم :

ز فیلم و سینما و ماهواره ... همه پر گشته وقت کار و خانه   (  بقیه شو بخون ! )

من از تلویزیون هرگز ننالم .... که این گفته شده صدها هزاره   ( قافیه رو دارید ! )

هر از گاهی که اینترنت به راه است .... من را این کافه باشد راه چاره  ( آخ جان ! )

تو همان شوق نهفته ای که قلب بی تاب مرا مشتاق تر می سازد. فلسفه نمی بافم. ولی ... همچنان به عاشقانه های بی کران من بتاب.

...دل من ابر بهار است که زمان و مکان نمی داند... گلدان پلاسیده عشقت را به من بسپار...

 ... من در دریای عشق بی پارو مانده ام ... به امید موجی تا مرا به ساحل برساند ...

سهم من از عاشقانه های دور و دراز تو همین غم نامه شیرین بود که گاه و بی گاه برایت سروده ه ام و بر واژه واژه اش اشک ریخته و گریسته ام... به راستی تو را کجا دیدم؟ کی شنیدم؟ به کدامین نوا عاشق گشتم؟... ندانم... و به ذائقه ام همین خوش تر آید که تو را ندانسته دوست بدارم و عشق بورزم. باران بهاری که به نا گاه بر صحن دلم باریدی. اشعه های نخستین آفتابی که چشمانم را به روشنی گشودی. تو عاشقانه ترین ملودی احساس منی که بر صفحه نت وجودم نشستی و چه خوش نشستی و ماندگار شدی...

آمدمت که بنگرم تا که نظر به خود کنم    

   سیر نمی شود نظر بس که لطیف منظـری

گفتم اگر نبـینمت مهـر فرامشـم شـود    

    مـی روی و مقـابلــی غایـب و در تصــــوری 

ستوده جان ، این که شعر سعدی است ! 

اینو  باید در تاپیک اشعار دلبرانه بذاری. اینجا فقط شعرهایی که از خودمون می سازیم رو قرار می دیم:

دانمت آستین چرا پیش جمال میبری
رسم بود کز آدمی روی نهان کند پری

معتقدان و دوستان از چپ و راست منتظر
کبر رها نمیکند کز پس و پیش بنگری

آمدمت که بنگرم باز نظر به خود کنم
سیر نمیشود نظر بس که لطیف منظری

غایت کام و دولتست آن که به خدمتت رسید
بنده میان بندگان بسته میان به چاکری

روی به خاک مینهم گر تو هلاک میکنی
دست به بند میدهم گر تو اسیر میبری

هر چه کنی تو برحقی حاکم و دست مطلقی
پیش که داوری برند از تو که خصم و داوری

بنده اگر به سر رود در طلبت کجا رسد
گر نرسد عنایتی در حق بنده آن سری

گفتم اگر نبینمت مهر فرامشم شود
میروی و مقابلی غایب و در تصوری

جان بدهند و در زمان زنده شوند عاشقان
گر بکشی و بعد از آن بر سر کشته بگذری

سعدی اگر هلاک شد عمر تو باد و دوستان
ملک یمین خویش را گر بکشی چه غم خوری

    با عرض پوزش از همه ی دوستان، این شعر برخلاف سنت این کنج کافه، در لحظه گفته نشده و تاریخش متعلق به چند فصل قبل هست! ولی چون دوستش دارم با اجازه ی همه اینجا مینویسمش.  

کار من تنهایی ست.

و من، مشغله ی عزلت.

در بحبوحه ی یادداشتهای روزشمار پیر

از گذر برگهای خاطره

چیزی بهم نمی رسد...

آیینه ها را پنهان کن

نقش خویشتنم بر خطوط حافظه شاید که

دست نخورده بماند.

                                       ن.

                                   بهار88.