هر کارگردانی در طول عمر هنریش فیلمهای زیادی را کارگردانی می کند و سعی می کند ژانرهای (به فارسی بگوییم گونه ها!!) مختلفی را در طول این مدت تجربه کند.
اما آیا به راستی تمامی فیلمهای این کارگردان در یک سطح است؟ مسلما نه!
چرا که نه تنها کارگردانان بلکه نویسندگان، نقاشان و کلا هنرمندان در دوره کاری خود آثار متفاوتی را از خود ارائه می دهند.
با دقت در میان آثار فیلمسازان بزرگ سینما به خوبی می توان به این نکته واقف شد.
به همین خاطر بد ندیدم که این موضوع را در کافه با دوستان عزیز کلاسیک در میان گذاشته و نظرات همه را جویا شویم.

   
به همین خاطر برای شروع و با توجه به هیچکاکی شدن فضای کافه مناسب دیدم که از دوستان در مورد بهترین فیلمهای هیچکاک از دیدشان نظر خواهی کنم.
به نظر شما 3 فیلم برتر استاد دلهره سینما کدامند؟

مشکل اصلی اینه که کلمه بهترین رو چطور تفسیر کنیم. این انتخاب بهترین همیشه پدر آدم رو در میاره.
باید خیلی جزئیات رو در نظر گرفت. مثلا اینکه آیا بهترین از نظر فنی باشه یا از نظر تاثیر گذاری و جذابیت.

من شخصا بهترین رو از نظر جذابیت و تاثیر گذاری بر تماشاگر می دونم نه از نظر فنی. و اینکه کدام فیلم
گذر زمان رو بیشتر می تونه تاب بیاره.

موفقیت هیچکاک در هر فیلم هم مانند بقیه کارگردان ها بستگی زیادی به عواملی که باهاشون کار می کرد
داشت. مثلا هر گاه یک فیلمنامه خوب ، بازیگران درجه یک ، و روحیه خوبی داشت و تهیه کننده در کارش
دخالت نمی کرد یک شاهکار تمام و کمال می ساخت. تیم فیلمسازی خیلی مهمه.

خیلی از منتقدان سرگیجه رو بهترین فیلم هیچکاک می دونن اما من با این فیلم مشکل دارم. درسته که تکنیکی
ترین فیلم اونه اما در جذب مخاطب عام ناموفقه. بار معنایی فیلم خیلی سنگینه و احتمالا هیچکاک اونو برای
زدن پوز منتقدان ساخته !!

گرچه انتخاب 3 تا فیلم از بین شاهکارهای هیچکاک سخته اما اگر مجبور باشم با تقلب به جای 3 فیلم
این 5 فیلم رو بهترین های هیچکاک می دونم :

1- روانی :
2- طناب:
3- بدنام:
4- سایه یک شک:
5- پنجره عقبی:

بقیه فیلم هایی که خیلی دوست دارم :

در رده های بعد : سرگیجه - پرندگان - جنون - ربکا - خبرنگار خارجی.

این فیلم ها رو هم بیشتر به خاطر بازیگرهاش دوست دارم تا خود فیلم:

طلسم شده - شمال از شمال غربی - در برج جدی - پرده پاره - مردی که زیاد می دانست

دیگه چه فیلمی باقی موند ؟!

یکی از جذاب ترین جنبه های هنر سینما همیشه  انتخاب همین بهترین ها بوده که در عین حال بر خلاف تصور اولیه، کار بسیار مشکلی است. اینکه از بین همه فیلم های محبوب ات بخواهی فقط تعداد انگشت شماری رو انتخاب کنی و بقیه رو کنار بذاری آدم را دچار عذاب وجدان هنری می کند ( البته اگر وجدان هنری داشته باشید ) . مثل این میماند که بخواهید از میان فرزندانتان ، چند تا را جدا کنید.

مشکل بعدی تفاوت بین بهترین و محبوب ترین است. ممکن است من عاشق فیلمی باشم اما از نظر هنری-فنی بدانم که آن فیلم بهترین کار آن کارگردان نیست. اینجاست که بحث سلیقه و درک هنری و ... پیش می آید. البته اگر سلیقه آدم آنقدر خوب باشد که منطبق بر منطق و زیبایی شناسی هنری-فنی باشد این دیگر نهایت خوش شانسی است.

در مورد هیچکاک یا به طور خودمونی تر ، هیچ ،  ، این کار سخت تر است.

دوره ی آثار هنری هیچکاک به دو دوره ی فیلمسازی او در انگلستان و آمریکا تقسیم میشه.

عمده ی آثار اولیه آزمون و خطاهای او در حیطه ی مسایل فنی و تکنیکی فیلمسازی بوده و بعدها با استفاده از تجارب قبلی با قدرت بیشتری فرم و محتوای آثارش رو به هم نزدیک می کنه.

از نظر من قدرتمند ترین فیلم او از هر دو وجهه تکنیک و محتوا فیلم پنجره ی رو به حیاط یا همان Rear window هست که به جرات می شه گفت هیچ پلانی قابلیت حذف شدن از این فیلم رو نداره و تک تک نماها حساب شده فیلمبرداری و تدوین شده. از لحاظ محتوا هم هیچکاک گوشه چشمی به عنصر اساسی سینما یعنی نگاه کردن و تماشا داشته همانطور که در طول فیلم شاهد نگاه های کنجکاوانه ی جیمز استیوارت به خانه های همسایه ها هستیم که درواقع اشاره ای به عنصر تماشای فیلم از سوی تماشاگر داره؛ چرا که طبق فرض، بازیگر فیلم در جایگاه نقش، از دیده شدنش توسط تماشاگر باخبر نیست. بعلاوه هیچکاک با کمترین دیالوگ، بیشترین معانی رو در فیلم ابراز کرده تا جایی که نگاه بازیگران به هم در سکوت و یا سکانس معرفی شخصیت اصلی در ابتدای فیلم بدون هیچ کلامی شخصیت اصلی، محیط زندگی او، شغلش و حادثه ای که برای او اتفاق افتاده رو برای ما نمایش می ده. از طرف دیگه عنصر تعلیق در داستان فیلم ازین جهت که تماشاگر هم همزمان با کاراکترها از ماجرای قتل خبر پیدا می کنه، کشش روایی بسیار خوبی به فیلم داده.

البته بهترین استفاده از تعلیق رو به نظر من هیچکاک در فیلم سرگیجه کرده که دومین فیلم منتخب من در بین آثار استاده.

سرگیجه که به جرات عاشقانه ترین اثر هیچکاکه تا نیمه ی فیلم بر تعقیب و گریزهای اسکاتی و مادلِن و گرفتار شدن اسکاتی در دام عشق زن می پردازه و تماشاگر رو در هاله ای از ابهام فرو می بره و در نیمه ی دوم با بکارگیری سوسپانس و سهیم کردن تماشاگر در درک حقیقت، بر هیجان او در پیگیری داستان اضافه می کنه.

در این فیلم هم هیچکاک با دقت هرچه تمام تر بر جزییات صحنه نظارت کرده و حتی گفته می شه رنگ ماشین های در حال گذر هم با انتخاب او انجام شده.

بکارگیری رنگ قرمز و سبز در سکانس های مختلف با توجه به تغییر روابط شخصیت ها بادقت انجام شده و  انتخاب این دو بعلت تاثیر روانشناسانه ی دو رنگ بوده؛ چرا که در روانشناسی رنگها قرمز و سبز دارای تضاد رنگی به میزان همسنگ هستند چنانکه در تصویر سیاه و سفید تشخیص رنگمایه های اونها از هم به راحتی ممکن نیست. نمونه ای از کاربرد رنگ برای مثال در صحنه ایه که اسکاتی ، مادلن رو پس از نجات دادن به خونه میاره مرد، لباس سبز و زن، روبدوشامبر قرمز به تن داره که در اینجا حاکی از قرار گرفتن دو کاراکتر رودر روی هم در موقعیت عاطفی یکسانه (پس از بازی های تعقیب و گریز) و از طرف دیگه پیشگوی جدایی ناخواسته ی ایندوست. البته در جای جای فیلم ازین دست بکارگیری رنگها دیده میشه مثلا لباسها یا اشیایی با زمینه ی سبز و قرمز و با خالهای سفید (لباس جودی، کراوات اسکاتی، سقف هتل و...) که می تونن حکم موتیف داشته باشن. یا رنگ طوسی که رنگی خنثی ست و بکارگیری آن برای لباس مادلن کاملا با شخصیت خنثی او که فقط با مقاصد مادی، همبازی یا در واقع بازیچه ی جنایت رفیق اسکاتی شده هماهنگی داره و زمان دل بستن به اسکاتی  لباس او به رنگ سفید تغییر می کنه و در انتهای فیلم با معلوم شدن دروغ او برای اسکاتی رنگ سیاه و سقوط به تاریکی برازنده اش می شه.

از رنگها که بگذریم همونطور که گفتم این فیلم سرشار از حس عشقی اثیری و دست نیافتنیه که هیچکاک با زاویه ها و حرکات دوربین تماما حساب شده، این حس رو تقویت کرده. سکانس بازسازی مادلن توسط اسکاتی و حرکت دوربین چرخان بدور اسکاتی و جودی در هاله ی نور سبز انگار ماورایی (که در واقع نور نئون تابلوی هتله) بخوبی بیانگر همین حال و هواست. صحنه ای که به جرات می شه گفت هرکسی رو تحت تاثیر قرار میده. در کل در این فیلم هم هیچکاک به تعادل بسیار خوبی میان فرم و محتوا دست پیدا کرده.

فیلم سوم منتخب من میان آثار استاد، سایه ی یک شک است که به علت طولانی شدن مطلب و خستگی اینجانب از تایپ کردن در یک ارسال جدید در موردش می نویسم.

بهترین فیلم اسکورسیزی چیست به نظر شما عزیزان و صاحب‏نظران؟!

سوال قشنگی پرسیدی، کلا هر کارگردانی 2 تا فیلم شاخص نسبت به دیگر ساخته هاش داره یکی بهترین و کاملترین فیلم از نقطه نظر سینما و دیگری شخصی ترین فیلم کارگردان که دقیقا بازگو کننده شخصیت کارگردان و علائق شخصی خودش هست.

بعنوان مثال:

بهترین فیلم اسکورسیزی گاو خشمگین و شخصی ترین فیلمش راننده تاکسی هست.

بهترین فیلم هیچکاک سرگیجه و شخصی ترین فیلمش پنجره عقبی هست.

بهترین فیلم سم پکین پا این گروه خشن و شخصی ترین فیلمش سر آلفردو گارسیا را برایم بیاورید هست.

بهترین فیلم اینگمار برگمان توت فرنگی های وحشی و شخصی ترین فیلمش پرسونا هست.

البته نظر دوستان هم قابل احترام هست.

راستش نظرم درباره‏ی اسکورسیزی عزیزم (حفظه الله) رو نمیتونم بیان کنم!!!

یعنی هر فیلم اسکورسیزی به نحوی برای من خاطره‏انگیز و دوست‏داشتنیه! خیلی سعی کردم تا بتونم بدون جنبه‏های احساسی و شخصی درباره‏ی آثارش تصمیم بگیرم، ولی نتونستم!

(۲۲-۳-۱۳۸۹ ۱۱:۱۳ عصر)سم اسپید نوشته شده:  

بهترین فیلم اسکورسیزی گاو خشمگین و شخصی ترین فیلمش راننده تاکسی هست.

من هم از بین کارگردان های حاضر ، شخصا اسکورسیزی رو دوست دارم چون سبک کار و رفتارش با سینمای کلاسیک شباهت هایی داره. مستند سیری در سینمای ایتالیا و سیری در سینمای آمریکا ی اسکورسیزی هم که توسط خودش ساخته شده بسیار دیدنی است. ( کسی نیست کمک کنه زیرنویسشون کنیم ؟ ) معمولا کارگردان های بزرگ هر یک با تعداد خاصی بازیگر ثابت کار می کنن که فعلا اسکورسیزی ، لئوناردو دی کاپریو را دارد . برخی از نکات جالب که اسکورسیزی در مصاحبه اخیرش با یک نشریه هنری بیان کرده است: ( ترجمه خودمه )

• محبوبترین بازیگر زن حال حاضر اسکورسیزی مریل استریپ است و بعد از آن جولیا رابرتز و آنجلینا جولی  و اما بازیگران زن  کلاسیک مورد علاقه او نیز کاترین هپبورن و اینگرید برگمن هستند. فیلم های محبوب او برباد رفته ، Louis Pasteur, سانست بولوار و کشتن مرغ مقلد هستند و او فیلم های مسیو وردو  ، رزمناو پوتمکین و دزد دوچرخه را فیلم های مهمی می داند. او ساتیاجیت رای را بزرگترین فیلساز هندی می داند و ...

ادامه مصاحبه و مطلب اصلی را می تونید در آدرس : http://beta.thehindu.com/arts/cinema/article434305.ece بخوانید.

سلام

یکی از فیلم های مورد علاقه من فیلم گانگستر آمریکایی هست

کارگردان : ریدلی اسکات(کارگردان گلادیاتور)

از نکات بزرگ این فیلم که به جذابیت اون افزوده هنرپیشگی دو تن از بزرگان هالیوود هست

راسل کراو - دنزل واشنگتن

در آمریکای دهه 70 یک بازرس (راسل کراو) برای متلاشی کردن امپراتوری مواد مخدر فرانک لوکاس( دنزل واشینگتن) که سلطان هروئین در منهتن استو و در تابوت های سربازان کشته شده در جنگ ویتنام مواد را جا سازی می کند به سختی تلاش می کند...

گرد همایی بزرگان دوبله ایران موجب قدرت این فیلم شده بزرگانی چون : والی زاده (فرانک) و بهرام زند (ریکی) است.

 

دوست دارم کسانی که این فیلم را دیدن درموردش صحبت کنند